Sevgili gençler ders notlarını aşağıdaki linklerden indirebilirsiniz. Başarılar.
Metal Teknolojisi Alanı Yüzey İşlemleri
İş güvenliği ve İşçi Sağlığı
Mesleki Gelişim
Metal Teknolojisi Alanı Ders notları
04/11/2009 yazan: mddurmazÖnemli Olan Vermektir…
04/07/2009 yazan: mddurmazYıllar önce hastanede çalışırken, ağır hasta bir kız getirdiler. Tek yaşam şansı, beş yaşındaki kardeşinden acil kan nakli idi. Küçük oğlan aynı hastalıktan mucizevi bir şekilde kurtulmuş ve kanında o hastalığın mikroplarını yok eden antikorlar oluşmuştu.
Doktor durumu beş yaşındaki oğlana anlattı ve ablasına kan verip vermeyeceğini sordu.
Küçük çocuk bir an duraksadı. Sonra derin bir nefes aldı ve ‘Eğer kurtulacaksa, veririm kanımı’ dedi.
Kan nakli yapılırken, ablasının gözlerinin içine bakıyor ve gülümsüyordu. Kızın yanaklarına yeniden renk gelmeye başlamıştı, ama küçük çocuğun yüzü de giderek soluyordu…
Gülümsemesi de yok oldu.
Titreyen bir sesle doktora sordu: ‘Hemen mi öleceğim ?’
Ufaklık, doktoru yanlış anlamıştı, ablasına vücudundaki bütün kanı verip, öleceğini düşünüyordu.
Bu yazıyı Gönderen Değerli Öğretmen arkadaşım Şimel Hanım’a teşekkür ederim.
Yolumuzdaki Engeller…
04/07/2009 yazan: mddurmazEski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya koydurmuş, kendisi de pencereye oturmuş. Bakalım neler olacak diye gözlemeye başlamış…
Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saray görevlileri birer birer geldimişler. Hepsi kayanın etrafından dolasıp saraya girmişler. Pek çoğu kralı yüksek sesle eleştirmiş. Halkından bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyor diye konuşmuşlar.
Sonunda bir köylü çıkagelmiş. Saraya meyve ve sebze getiriyormuş. Sırtındaki küfeyi yere indirip, iki eli ile kayaya sarılıp, ıkına sıkına itmeye başlamış. Kan ter içinde kalmış ama sonunda kayayı da yolun kenarına çekmiş.
Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereyken, kayanın eski yerinde bir kesenin durduğunu görmüş.
Merakla açtığı kese altın doluymuş. Bir de kralın notu varmış içinde…
‘Bu altınlar kayayı yoldan çeken kişiye aittir.’ diyorduş.
Köylü, bu gün dahi pek çoğumuzun farkında olmadığı bir ders almış.
‘Her engel, yaşam koşullarınızı daha iyileştirecek bir fırsattır.’
Bu yazıyı Gönderen Değerli Öğretmen arkadaşım Şimel Hanım’a teşekkür ederim.
Size Hizmet Edenleri Hep Hatırlayın…
04/07/2009 yazan: mddurmazBir pastanın üç otuz paraya satıldığı günlerde 10 yaşında bir çocuk pastaneye girdi. Garson kız hemen koştu… Çocuk sordu:
‘Çikolatalı pasta kaç para ?’
‘50 Cent.’
Çocuk cebinden çıkardığı bozukları saydı. Bir daha sordu:
‘Peki, Dondurma Ne Kadar ?’
‘35 Cent.’ dedi garson kız, sabırsızlıkla. Dükkanda yığınla müşteri vardı ve kız hepsine tek başına koşuşturuyordu. Bu çocukla daha ne kadar vakit geçirebilirdi ki…
Çocuk parasını bir daha saydı ve
‘Bir dondurma alabilir miyim, lütfen ?’ dedi.
Kız dondurmayı getirdi. Fişi tabağın kenarına koydu ve öteki masaya koştu. Çocuk dondurmasını bitirdi. Fişi kasaya ödedi. Garson kız masayı temizlemek üzere geldiğinde, gözleri doldu, birden. Masayı sanki akan gözyaşları temizleyecekti.
Boş dondurma tabağının yanında çocuğun bıraktığı 15 Cent’lik bahşiş duruyordu..
Bu yazıyı Gönderen Değerli Öğretmen arkadaşım Şimel Hanım’a teşekkür ederim.
Unuttuğumuz İnsanlık-2
04/07/2009 yazan: mddurmazBir gece vakit gece-yarısına doğru Alabama Otoyolunun kenarında duran bir zenci kadın gördüm. Bardaktan boşanırca yağan yağmura rağmen, bozulan arabasının dışında duruyor ve dikkati çekmeye çalışıyordu.
geçen her arabaya el sallıyordu. Yanında durdum. 60′lı yıllarda bir beyazın bir zenciye, hem de Alabama’da, yardıma kalkışması pek olağan şeylerden değildi. Onu kente kadar götürdüm. Bir taksi durağına bıraktım.
Ayrılırken ille de adresimi istedi, verdim.
Bir hafta sonra, kapım çalındı. Muazzam bir konsol televizyon indiriyordu adamlar. Bir de not ekliydi, armağanda…
‘Geçen gece otoyolda bana yardımınıza teşekkür ederim. O korkunç yağmur sadece elbiselerimi değil, ruhumu da sırılsıklam etmişti. Kendime güvenimi yitirmek üzereydim, siz çıka geldiniz. Sizin sayenizde ölmekte olan
kocamın yatağının baş ucuna zamanında ulaşmayı başardım. Biraz sonra son nefesini verdi.
Bu yazıyı Gönderen Değerli Öğretmen arkadaşım Şimel Hanım’a teşekkür ederim.
